Gertruda Biernat

Gertruda Józefa Biernat była polską paleontolożką, geolożką i badaczką ramienionogów paleozoicznych. Urodziła się 17 marca 1923 roku w Opolu Lubelskim, jako córka Jana i Nadziei. Dzieciństwo spędziła w Starogardzie Gdańskim, a w 1939 roku zamieszkała w Warszawie. Podczas powstania warszawskiego pełniła funkcję sanitariuszki. W 1950 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Poznańskim, po czym wróciła do Warszawy i podjęła pracę w Muzeum Ziemi PAN. W latach 1953-1998 pracowała naukowo w Instytucie Paleobiologii im. Romana Kozłowskiego PAN.

Zajmowała się przede wszystkim ramienionogami dewońskimi, a także ordowickimi, sylurskimi, permskimi i kredowymi. Uczestniczyła w wyprawach naukowych na Spitsbergen w latach 1974, 1975, 1976 i 1979, skąd opisała ramienionogi permskie. Była współautorką części publikacji Treatise on Invertebrate Paleontology poświęconej ramienionogom. Kierowała Sekcją Paleontologiczną Polskiego Towarzystwa Geologicznego oraz Komisją Paleontologii Komitetu Nauk Geologicznych PAN. Otrzymała Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i nagrodę naukową za badania ramienionogów ordowickich. Zmarła 1 marca 2016 roku w Kałuszynie. Została pochowana na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Gertruda Biernat” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.